Una gota, dos, tres... empiezan a lloviznar los recuerdos en mi interior, y con el rumor suave de la lluvia chocando en las ventanas de mi alma, comienza todo. De pronto, no sé de dónde, surge en mi memoria un sentimiento de calidez, más tarde la culpa y, al final, el tronco vacío de la melancolía deshojada.
Pocas veces suelo acordarme de ti pero, cuando te recuerdo, cuando vienes a mi cómo extraña casualidad, no puedo evitar la tristeza, el vacío, la culpa que jamás remitirá. Eramos sólo dos cachorros cuando nos conocimos, pero siempre estuviste ahí, quién sabe porqué... Y eramos sólo dos cachorros cuando nos separaron, cuando me despojaron del único abrigo que conseguía hacerme entrar en calor.
Cuando se desvanece tu recuerdo sólo queda la angustia, la rabia, empieza a llover, a tronar, empieza la sucesión de recuerdos, de todo tipo y color. No sé porqué una cosa siempre me lleva a otra, y a lo mismo de nuevo. Acabo siempre pensando lo mucho que odio a la humanidad y lo poco que me cuesta estar en paz en un lugar vacío, puro, cómo si la raza humana jamás hubiese irrumpido allí.
No sé si algún día lograré encontrar mi lugar en este mundo, no sé si lograré vencer todos los obstáculos y acabar mis días como siempre he soñado... pero lo intentaré, por ti, por unos pocos más, por mi.

M'agrada. Jo també sóc una mica misantropa. La societat ens obliga a ser així. M'has fet pensar en tot d'essers del meu passat que trobo a faltar i que mai més no hi seran. I en la rabia que em fa la pau dels covards.
ResponderEliminarM'agrada que t'agradi!:)
EliminarLa societat ens obliga a ser misantrops, però hi persones que neixen evitant en tot ho possible el contacte humà... Potser quan som petits això és més marcat, una vegada creixem ens adaptem al medi instintivament, per sobreviure, perquè també el necessitem, si més no, el contacte (ja sense ficar-me en qüestió de supervivència de l'espècie, això és parlant de la necessitat psicològica que ens aporta aquest contacte).
Jo mateixa em puc posar d'exemple hahaha... òbviament que hi ha extrems i extrems, jo personalment no em posaria ara a eliminar la vida humana en la seva totalitat però bueno, podríem parlar una bona estona sobre això.
Espero que vagi tot bé!
HOlaaaaaaaaa! Ara he vist aquest comentari! :) Jo crec que la natura s'autoregula, ja voràs com apareixen més virus antihumans d'aquí a poc.
ResponderEliminar